Honda gaat eindelijk op weg naar het ute-front. Of in ieder geval geven ze blijk van intentie met het soort vage bedrijfspoëzie dat ons hoopvol maakt. De Japanse autofabrikant bevestigde dat een derde generatie Honda Ridgeline in de maak is, gericht op een Amerikaanse lancering binnen de komende twee jaar. De productie start in 2028 vanuit hun fabriek in Alabama.
De grote vraag is niet wanneer het Amerika treft. Iedereen verwacht dat. Het echte probleem is of het op onze kusten terechtkomt.
“De volgende Ridgeline… zal deze erfenis voortzetten en tegelijkertijd een nog robuuster ontwerp en mogelijkheden krijgen.”
Dat citaat kwam van Honda. Het is kort. Het is veilig. Maar kijk eens beter naar de context.
Waarom de nieuwe Ridgeline eindelijk naar Australië zou kunnen komen
Jarenlang speelden lokale bestuurders keihard. Nick Parkington, General Manager Automotive van Honda Australia, hield de deur op een kier, maar zette hem nooit wijd open. De vorige generatie? Te oud in zijn levenscyclus. Niet de moeite waard om te importeren.
Toen arriveerde Jay Joseph in april 2025 als CEO.
Hij bracht 27 jaar door in Noord-Amerika. Hij kent het product. Hij kent het netwerk. Hij sloot het niet uit voor het nieuwe model. Hij vermeldde zelfs expliciet dat hij over buitenlandse modellen sprak die hier niet eerder werden verkocht.
Josephs Noord-Amerikaanse achtergrond verandert de dynamiek. Het suggereert dat een pijpleiding die eerder verstopt was, eindelijk weer vrij kan komen. De nieuwe Ridgeline wordt ontworpen door Honda’s studio in Californië. Het is gebouwd voor een markt die robuustheid, mogelijkheden en bruikbaarheid waardeert. Dat komt overeen met wat Australische kopers eigenlijk willen.
Is het een uitgemaakte zaak? Nee. Parkington blijft vrijblijvend en noemt het een “spannend product”, terwijl hij actief het wereldwijde assortiment verkent. Maar het signaal is er.
Hoe verhoudt de Ridgeline zich tot lokale Utes?
Laten we het over de specificaties hebben, want gevoelens verplaatsen geen metaal.
De huidige Honda Ridgeline is een vijfzitter met dubbele cabine. Hij is 5.339 mm lang en net geen 2.000 mm breed. De wielbasis bedraagt 3.181 mm.
Het is groter dan je denkt. Hij komt rechtstreeks overeen met de Ford Ranger en Toyota HiLux, de bestsellers in Australië.
Maar de technische filosofie is heel anders.
- Ridgeline: Auto-achtige monocoque-constructie.
- Ranger/HiLux: Traditioneel ladderchassis.
Dit is belangrijk. De Ridgeline rijdt als een auto. Het gaat beter om met bochten. Het voelt minder als een vrachtwagen die een lading vervoert en meer als een cross-over met een bed. Of de nieuwe generatie dit body-on-frame vs. unibody-debat vasthoudt, is onbekend. Honda werkt aan een nieuwe V6 hybride aandrijflijn voor grotere Amerikaanse modellen. Dat zou de gamechanger kunnen zijn.
Zal de volgende Ridgeline hybride zijn?
Waarschijnlijk.
Honda zet hard in op elektrificatie. Het huidige model beschikt over een 3,5-liter V6-benzinemotor met natuurlijke aanzuiging. Hij levert 209 kW en 355 Nm. Gecombineerd met een negentrapsautomaat en vierwielaandrijving is hij competent.
Maar de markt is aan het verschuiven.
De Amerikaanse prijs begint bij $40.795 (ongeveer $A58.500). Dat is steil. Het is ongeveer $3.000 meer dan de basis Ford F-150.
Als Honda in Australië wil concurreren met de BYD Shark 6 (plug-in hybride) en de komende MG U9 EV, is een simpele V6 op benzine misschien niet voldoende.
Het landschap wordt steeds drukker.
* Chery Stockman: Diesel-PHEV.
* Toyota HiLux BEV: Elektrisch.
* BYD Shark: Al hier.
Rob Thorp, directeur van Honda Australia, zei dat het plan is om uit te breiden naar segmenten waar ze niet vertegenwoordigd zijn. Een hybride ute past perfect bij die beschrijving. Hij vult de kloof tussen een softroader-SUV en een robuuste werktruck.
Is het te laat voor Honda?
Misschien.
De Australische markt is verzadigd. De loyaliteit is hoog. Om door te breken met een nieuwe speler is meer nodig dan alleen een mooi brochurebeeld van een ontwerpstudio in Californië. Het vereist een prijs die logisch is, een beschikbaarheid waarbij je niet vijf jaar hoeft te wachten, en een product dat doet wat de Australiërs nodig hebben.
De huidige Ridgeline probeert in één keer een crossover, een ute en een familietransporter te zijn. Sommigen houden van die dualiteit. Anderen haten het omdat het de ruwe stevigheid van een ladderframe-frame mist.
Als de volgende generatie robuuster wordt – meer vrachtwagens, minder auto’s – zou deze de traditionalisten kunnen overtuigen. Als het volledig hybride-elektrisch wordt, zou het de milieubewuste buitenwijken kunnen overtuigen.
Honda heeft de productiecapaciteit in Alabama. Ze hebben het ontwerpteam in Californië. Ze hebben een CEO die de Amerikaanse productlijn goed begrijpt.
Het enige wat ze hoeven te doen is ja zeggen.
Tot die tijd wachten wij. De deur staat open. Het scharnier is geolied.
Of er iemand doorheen loopt, valt nog te bezien.
