Wielki Kryzys dopiero się zaczynał. Ale z perspektywy czasu widać, że rok 1930 nie był tylko zły – był to spokój przed burzą, która w latach 1931 i 1932 pochłonęła całą gospodarkę. To właśnie wtedy na ulice wyjechał Buick Series 40 Phaeton z 1930 roku. I okazały się porażką.
Zespół z Flint w stanie Michigan wprowadził nowe samochody Buick 28 lipca 1929 roku. Zrobił to przed krachem na giełdzie. Początkowi roku modelowego towarzyszył szczery optymizm. Nadzieja ta jednak przygasła wraz z nadejściem Świąt Bożego Narodzenia.
Samochody były dobre. Zasłużyli na sukces. Jednak w branży samochodowej czas ma ogromne znaczenie. W tym przypadku został on wybrany błędnie.
Dealerzy obserwowali spadek sprzedaży. Mogli sprzedać tylko dwa samochody z każdych trzech, które sprzedali w poprzednim roku. Pod koniec roku kalendarzowego wielkość produkcji spadła do 119 265 sztuk. Liczba ta obejmowała około 12 000 samochodów marki Marquette. Młodszy model, Marquette, był gorzkim rozczarowaniem. Jego produkcję zakończono natychmiast po zakończeniu roku modelowego 1930.
Co zrobił Buick? Próbowali naprawić projekt. Opinia publiczna nazwała poprzednie modelki „w ciąży”. Nowy wygląd miał pozbyć się samochodów tej etykiety. Jak oni to zrobili? Obniżyli wysokość ciała o dwa cale. Dodali elegancką listwę wykończeniową biegnącą od przodu do tyłu i owiniętą wokół tyłu samochodu. Wyglądało lepiej. Sprzedaż nie wzrosła.
Większy komfort, inteligentne hamulce
Główny inżynier Holandii Bauer nie tylko ulepszył zawieszenie; poczynił znaczne wysiłki w celu poprawy komfortu jazdy. Rozumiał, że sztywna rama nic by nie znaczyła, gdyby pasażerowie podskakiwali jak flipery. Wraz z modyfikacjami zawieszenia, wykonał hamulce ze wspomaganiem jako standardowe wyposażenie. To nie był tylko luksusowy dodatek. Oznaczało to niezawodną siłę hamowania bez zmęczenia nóg charakterystycznego dla starszych systemów. Standardem stały się również żaluzje grzejnikowe sterowane termostatem. Dzięki temu automatycznie utrzymywano żądaną temperaturę silnika. Koniec z zgadywaniem, czy w samochodzie było za gorąco, czy za zimno.
Nowe oznaczenia, niższa postawa
System nazewnictwa został całkowicie zmieniony. Stara seria 116 zniknęła. Został on zastąpiony przez serię 40. Oparta została na nowej ramie. Ta rama była niższa. Rozstaw osi wynosił 118 cali. Jest to znacznie krótsze niż w poprzednich wersjach. Wygląd był wyjątkowy. Standardem stały się koła z drewnianymi szprychami, przypominające koła artyleryjskie. Do nich dołączono opony 19 x 5,00. W tej konfiguracji nie chodziło tylko o wygląd. Obniżyło środek ciężkości. Dzięki temu samochód był bardziej stabilny na drodze.
Dlaczego to miało znaczenie
Przejście na serię 40 nie wynikało wyłącznie ze względów estetycznych. Dolna rama poprawiła stabilność prowadzenia. Podciśnieniowe wzmacniacze hamulców zapewniały stałą siłę hamowania. Był to ważny postęp w czasach, gdy przegrzanie hamulców (zanik hamulców) było prawdziwym problemem. Żaluzje termostatyczne oznaczały, że silnik działał wydajnie. Zmniejsza to zużycie komponentów. Oznaczało to również mniej wycieczek do chłodnicy. Kierowcy mogli skoncentrować się na drodze. Nie musieli ciągle sprawdzać instrumentów.
Różnica w komforcie jazdy
Wdrożenie rozwiązań holenderskiego Bauera w praktyce przyniosło zauważalny efekt. Jazda stała się płynniejsza. Kabina wydawała się bardziej odizolowana od drogi. Był to krok naprzód w porównaniu z drganiami, które charakteryzowały wcześniejsze modele. Podciśnieniowe wzmacniacze hamulców lepiej reagowały na nacisk na pedał. Skok pedału przed włączeniem hamulców stał się krótszy. To dodało kierowcom większej pewności. Wiedzieli, że w razie potrzeby mogą się zatrzymać. Żaluzje termostatyczne zapobiegają przegrzaniu podczas długich podróży. Zmniejszyło to ryzyko awarii. Dzięki temu podróże na duże odległości były bardziej niezawodne.
Odcinek 40 Dziedzictwo
Seria 40 ustanowiła nowy standard. Łączył komfort z wydajnością. Mniejszy rozstaw osi poprawił zwrotność. Drewniane szprychy kół dodały klasycznego akcentu. Opony 19 x 5,00 zapewniały dobrą przyczepność. To połączenie było trudne do pokonania. Miało to wpływ na przyszłe projekty. Inni producenci zwrócili na to uwagę. Zaczęto zwracać większą uwagę na komfort jazdy i skuteczność hamowania. Seria 40 stała się standardem. Pokazała, że inżynieria ma znaczenie. Nie chodziło tylko o prędkość. Chodziło o ogólne wrażenia z jazdy.
Modyfikacje silnika i zmiany w gamie modeli
Pod maską zaszły drobne zmiany. Mały, rzędowy, sześciozaworowy silnik górnozaworowy otrzymał większą średnicę, zwiększając pojemność skokową do 257,5 cala sześciennego. Zwiększenie pojemności skokowej zwiększyło moc do 80,5 KM przy 2800 obr./min. Wzrost był skromny, ale pozwolił modelom kompaktowym pozostać konkurencyjnymi.
Ceny pozostały przystępne. Spośród sześciu dostępnych wersji nadwozia cena czterodrzwiowego sedana wyniosła 1330 dolarów.
Duży rozstaw osi i zwiększona moc
Seria 121 nie tylko zmieniła nazwę. Stało się Odcinek 50. Podwozie zostało wydłużone. Rozstaw osi wzrósł do 124 cali.
Moc zapewniał duży, sześciocylindrowy silnik rzędowy. Pojemność skokowa wzrosła do 331,5 cala sześciennego. Dało to 98 koni mechanicznych przy 2800 obr./min. Według współczesnych standardów to niewiele, ale jak na tamte czasy liczba ta była przyzwoita. Ceny tych modeli wahały się od 1510 do 1540 dolarów.
Opcja z długim rozstawem osi
Seria 121 nie zniknęła. Kontynuowano jako Odcinek 60. Model ten miał rozstaw osi wynoszący 132 cale. Został wyposażony w ten sam sześciocylindrowy silnik, co seria 50.
Kto potrzebował dodatkowej przestrzeni? Ci, którzy szukali większego komfortu lub objętości ładunku. Ceny odzwierciedlały tę praktyczność. Zakres zaczynał się od 1595 USD i wzrósł do 2070 USD. Był to znaczący skok w stosunku do modelu podstawowego.
Po co płacić więcej za długość? Masz więcej miejsca. Na tym polega cały kompromis. Silnik był identyczny. Rozstaw osi właśnie się wydłużył.
Dlaczego sedan Series 40 zdominował sprzedaż
Liczby nie kłamią. Seria 40 nie tylko istniała, ale się sprzedawała. W szczególności czterodrzwiowy sedan był absolutnym liderem pod względem objętości. To nie był byle jaki samochód; to on pozwolił roślinie przetrwać ten rok.
A co jeśli chcesz się wyróżnić? Wybrałaś model z odkrytym korpusem.
Cena dwóch modeli z otwartym nadwoziem – dwumiejscowego sportowego roadstera i czteromiejscowego faetona – wynosiła 1310 dolarów. Na początku ery motoryzacji były to poważne pieniądze. Premia? Niewątpliwie. Praktyczność? Wątpliwy.
Sportowy roadster został wyprodukowany w 3639 egzemplarzach. Dobre osiągi jak na niszowy model sportowy.
A co z faetonem? Nie bardzo.
Wyprodukowano jedynie 1100 egzemplarzy. Był to drugi najpopularniejszy typ nadwozia, ustępując jedynie limuzynie. Ale styl nie dba o głośność. Faeton był spektakularny. Wyglądał szybko, nawet gdy stał w miejscu.
Indywidualność definiowała faeton
Nie był to podstawowy model do codziennej jazdy. Faeton został stworzony z myślą o jasnym obrazie.
Opcje zmieniły go w mobilną witrynę sklepową. Regulowane koła szprychowe. Podwójne boczne mocowania kół zapasowych. Bagażnik na weekendowe wycieczki. Skrzydła powietrzne (owiewki) utrzymujące komfort w kabinie przy dużych prędkościach. Chromowane kołpaki odbijające każdy promień słońca.
A potem pojawiły się szczegóły, które oddzielały entuzjastów od zwykłych nabywców. Zewnętrzne chromowane rogi. Lampki kontrolne do jazdy nocą. Osłona maski (osłona przed kamieniami) chroniąca lakier przed gruzami drogowymi.
To nie były tylko dodatki. To były stwierdzenia.
„Faeton był jak na swoje czasy samochodem spektakularnym, a dzięki dodatkowemu wyposażeniu wyglądał jeszcze lepiej…”
Nie chodziło o efektywność. Chodziło o obecność.
Roadster kontra Faeton
Dlaczego roadster sprzedawał się trzy razy częściej niż faeton?
Być może ze względu na cenę. Być może ze względu na siedzenia. A może ludzie po prostu nie chcieli wyglądać, jakby za bardzo się starali.
Roadster był prostszy. Dwa siedzenia. Brak dachu. Czysta jazda.
Faeton oferował cztery miejsca. Więcej miejsca. Większa złożoność. Więcej potencjalnych problemów związanych z deszczem.
Jednak roadster nadal nie był w stanie dorównać wielkości sprzedaży sedana. Sedan był bezpiecznym wyborem. Faeton był marzeniem.
A marzenia są drogie.
Dziedzictwo modeli z otwartym dachem
Znalezienie zachowanego faetona jest dziś jak szukanie igły w stogu siana. 1100 sztuk to kropla w morzu w porównaniu do sedanów.
Ale te 1100 samochodów? Są ikonami.
Reprezentują czasy, gdy samochody były składane ręcznie, zamawiane z katalogów i dostosowywane przez ich właścicieli. Kiedy łamacz kamieni był symbolem statusu. Kiedy koła szprychowe oznaczały, że martwiłeś się wagą i estetyką.
Sedan Series 40 zapewnił roślinie przetrwanie.
Faeton ożywiał wyobraźnię.
Żadne z nich nie mogłoby istnieć bez drugiego.
Ale tylko jeden z nich był prawdziwym zatrzymaniem show.
W centrum uwagi Super Bowl
Nie uzyskasz takiej ekspozycji na scenie, jeśli samochód nie będzie idealny. Phaeton miał swój wielki debiut w Nowym Orleanie, nie tylko stojąc na parkingu, ale także zajmując centralne miejsce podczas wydarzeń poprzedzających mecz Super Bowl. Na pokładzie był Roger Staubach, legenda Dallas Cowboys. To nie tylko przejażdżka – to oświadczenie.
To nie jest byle jaki stary Buick. Buick Club of America nadał mu oznaczenie „starszego”, podkreślając jego pochodzenie i wiek. Samochód był wielokrotnie nagradzany za swój stan i autentyczność. Choć Staubach był lokalnym bohaterem, ten klasyczny samochód udowodnił, że zasługuje na to, by wymieniać go obok wielkich amerykańskich sportów.
Dlaczego to jest ważne?
Entuzjaści znają różnicę między samochodem projektowym a samochodem pokazowym. Ten przekroczył granicę kilkadziesiąt lat temu. Kategoria „senior” to nie tylko formalność papierowa; taka jest hierarchia w klubie. Odróżnia głównych bohaterów od pozostałych. Kiedy widzisz taki samochód, widzisz wynik godzin żmudnej renowacji. Każdy chromowany detal. Każda linia tapicerki. Samochód przeszedł rygorystyczne testy przez ludzi, którzy nie tolerują awarii.
Kontekst Super Bowl dodaje kulturowego znaczenia. Samochód nie tylko stał z boku – stał się częścią spektaklu. Staubach jeździ klasycznym Buickiem? To specyficzne połączenie teksańskiego szyku i stali z Detroit. Łączy historię sportu i historię motoryzacji w sposób, który sprawia wrażenie zarobionego, a nie wymuszonego.
Szczegóły
Mówimy o pojeździe, który przetrwał próbę czasu. Nie tylko fizycznie, ale i kulturowo. Nagrody, które zdobył samochód, udowadniają, że wysiłki włożone w utrzymanie go w dobrej kondycji i świetnym wyglądzie nie poszły na marne. W świecie technologii jednorazowego użytku i planowanego starzenia się starszy Buick Faeton jest reliktem wieczności.
To ten rodzaj samochodu, który zatrzymuje ruch uliczny, nawet gdy ruch odbywa się z niesamowitą prędkością podczas Super Bowl. Widzisz to, pamiętasz to. To jest cel. Oto wynik.
Gdzie szukać dalej
Jeśli inżynieria i historia sprawiają, że twoje serce bije szybciej, królicza nora sięga głęboko. Społeczność wokół tych maszyn jest ogromna. Możesz prześledzić rodowód samochodów typu muscle car, które rzucały wyzwanie tym klasycznym modelom. Możesz uczyć się samochodów sportowych, które zapożyczają od nich elementy konstrukcyjne. Linia sukcesji jest nieprzerwana.
Dla tych z nas, którzy żyją dla szczegółów, poszukiwania nigdy się nie kończą. Niezależnie od tego, czy jest to poszukiwanie idealnego okazu, czy po prostu podziw dla tych, które przetrwały dziesięciolecia, ciekawość podsyca pasję. Następne wielkie odkrycie gdzieś tam jest. Trzeba po prostu poszukać.
