Laten we eerlijk zijn. De Honda Ridgeline is altijd het lastige jongetje geweest op het truckfeestje.
Het is capabel. Het is slim. Er zit een koffer in het bed. Hij rijdt als een Honda SUV, wat geweldig is als je comfort belangrijker vindt dan mannelijkheid. Maar tientallen jaren lang weigerde een luid contingent kopers eenvoudigweg om het een echte vrachtwagen te noemen. Ze wezen op de unibody-constructie. Ze wezen op het SUV-DNA. En ze bewaarden hun geld in de bedden van body-on-frame-concurrenten.
Honda weet dit.
Al meer dan twintig jaar bestaat de Ridgeline in het vreemde limbo tussen bedrijfswagen en pick-up. Het is vaak meer vrachtwagen dan de meeste mensen nodig hebben. Toch bleef het stigma hangen. Nu trekt de autofabrikant eindelijk het gordijn open voor het model van de derde generatie en is de strategie dramatisch veranderd.
Robuustheid. Dat is het nieuwe sleutelwoord.
We wisten al dat er een opvolger zou komen. Honda heeft zelfs de productie van het huidige model stopgezet om de weg vrij te maken. Het bedrijf bevestigde dat de nieuwe vrachtwagen binnen twee jaar arriveert. Maar de teasers vertellen je meer dan de persberichten. Ze onthullen een spil in de filosofie. De boodschap gaat niet meer over gemak. Het gaat erom dat het lijkt alsof het misbruik aankan.
Ontwerp boven specificaties: wat de teaser ons laat zien
De nieuwste visuele hints verschijnen op schimmige, dramatische wijze. Maar je kunt de geometrie nog steeds lezen.
Het silhouet is anders. Bokser. Scherper. De voorkant heeft zich verwijderd van de aflopende, auto-achtige rondingen van de tweede generatie. We hebben het over een plattere capuchon. Een rechtopstaande voorruit. Proporties die traditioneler en agressiever aanvoelen.
Honda ontwikkelde dit ontwerp in hun studio in Zuid-Californië. Ze zijn het lef van de vrachtwagen aan het engineeren in Ohio. De productie zal plaatsvinden in Alabama. Maar let op waar ze niet over praten?
Motoren. Platformen. Technische suites.
In plaats daarvan keert Lance Woelfer, de vice-president van Auto Sales, terug naar één zin: robuust. Hij zegt dat de nieuwe Ridgeline zal voortbouwen op zijn erfenis door “een nog robuuster ontwerp en mogelijkheden” te krijgen.
Die woordkeuze is niet toevallig. Het is een vertrek.
De huidige Ridgeline wordt bepaald door zijn innovaties. De kofferbak in bed. De dubbelwerkende achterklep. De zachte, auto-achtige rit. Deze eigenschappen maken het praktisch. Ze maken het gemakkelijk om mee te leven. Maar ze laten het ook lijken op een cross-over met een bed. Het nieuwe marketingverhaal omzeilt bewust deze sterke punten. Het wil eerst het imago van stoerheid verkopen. Veelzijdigheid op de tweede plaats.
Body-On-Frame of gewoon een hardere huid?
Dit brengt de olifant in de garage ter sprake.
Sinds 2005 is de Ridgeline unibody. Geen body-on-frame. Deze constructie draagt bij aan het comfortabele rijgedrag, maar voedt het argument ‘geen echte truck’. Is Honda van plan om eindelijk van architectuur te wisselen?
Een body-on-frame-schakelaar zou een enorme technische revisie zijn. Het zou een geheel nieuw platform vereisen. Honda heeft dit niet bevestigd. In feite doet de teaser anders vermoeden. De visuele aanwijzingen wijzen op een stoerder uiterlijk in plaats van op een fundamentele structurele verandering.
Het is veel waarschijnlijker dat de volgende Ridgeline zijn unibody-structuur behoudt. Maar het zal een huid dragen die ontworpen is om er zwaarder uit te zien. Stijver. Imposanter.
Waarom doet dit er toe? Omdat perceptie de verkoop stimuleert.
Als u een Ridgeline koopt, wilt u misschien de slimme functies ervan. Maar als je een Ridgeline *ziet, zie je een Honda Odyssey die leerde hoe hij hout moest vervoeren. Honda probeert die associatie te doorbreken. Ze weten dat voor veel kopers de emotie zwaarder weegt dan de techniek. Je koopt geen vrachtwagen omdat de torsiestijfheid geoptimaliseerd is. Je koopt hem omdat het lijkt alsof hij niet kapot gaat als je ‘s avonds weer de garage binnenstapt.
De ongemakkelijke waarheid over vrachtwagenmarketing
Is de Ridgeline een slechte truck? Absoluut niet.
In sommige opzichten zou de industrie van Honda moeten leren. Een veiligere, comfortabelere pick-up met bruikbare opslagruimte is aantoonbaar beter voor de samenleving dan een vrachtwagen die het gevoel heeft dat hij bij elkaar wordt gehouden door ducttape en ego.
Maar de auto-industrie draait op gevoelens.
De volgende Ridgeline kan het beste opbergsysteem voor in bed ter wereld hebben. Het kan 40 mpg krijgen. Het kan zelf parkeren. Als het er niet goed uitziet, verliest het. Kopers willen het idee van een robuuste truck. Ze willen de boxy-houding. De vierkante hoeken. Het visuele gewicht.
Honda speelt in op die vraag. Ze zijn de Ridgeline aan het hervormen, zodat hij zijn auto-achtige uiterlijk verliest. Ze willen dat je ernaar kijkt en de SUV-onderbouwing vergeet. Ze willen dat de eerste indruk brute kracht is, en geen slimme verpakking.
Zal het werken? Misschien. De huidige generatie is aan het vergrijzen. De markt is verzadigd. Als Honda er met succes sceptici van kan overtuigen dat de nieuwe Ridgeline ‘echt’ genoeg is om zich te kunnen meten met de F-150’s en Silverado’s van de wereld, zouden ze misschien wel een nieuw segment kopers kunnen veroveren.
Of misschien schilderen ze gewoon over scheuren heen.
De nieuwe vrachtwagen komt eraan. Het ziet er stoerder uit. Het belooft meer mogelijkheden. Maar de vraag blijft of een andere grille en scherpere lijnen voldoende zijn om een mentaliteitsverandering teweeg te brengen die al twintig jaar bestaat.
Waarschijnlijk niet. Maar Honda gaat het proberen.
Ze wedden dat als hij er stoer genoeg uitziet, mensen het feit zullen negeren dat hij nog steeds rijdt als een gezinswagen.
We zullen zien.
