De Chevrolet Cameo Carrier uit 1955 was niet zomaar een vrachtwagen. Het was een lichte auto, gekleed in de huid van een personenauto, die functionaliteit combineerde met een niveau van flair dat niet hoorde te staan aan de lopende band naast een bezorger. Ontwerper Chuck Jordan herinnert zich de oorspronkelijke visie duidelijk. Op de originele tekeningen was te zien dat de zijkanten van de carrosserie gelijk in de pick-upbox liepen. De cabine en de bak waren één doorlopend stuk plaatwerk. Geen naden. Geen gaten. Gewoon een naadloos, vloeiend profiel.
Het technische team van Chevrolet heeft dat idee onmiddellijk terzijde geschoven. Ze waarschuwden dat het samenbinden van de hele constructie tot overmatige torsie van het lichaam zou leiden. Het metaal zou onder spanning kreuken. Daarom heeft het team de truck opnieuw ontworpen. Ze hebben opzettelijk een opening gemaakt tussen de cabine en het bed. Een overlappende flens en een chromen strip verborgen de naad. De vereiste was een strikte speling van ¾ inch. Voor de ontwerpers leek die kloof enorm. Voor de gemiddelde koper was het onzichtbaar.
“Dit was iets extra’s”, zegt Jordan. “Iets dat verder gaat dan het gewone.”
Het was ook een financieel experiment. Chevrolet wist dat de Cameo geen volumeverkoper zou zijn. Vrachtwagens met een groot volume hebben gestempeld staal nodig. Voertuigen met een laag volume en een hogere stijl hebben carrosseriepanelen van glasvezel nodig. Die materiaalkeuze was alleen mogelijk omdat de Corvette de weg al had geëffend. Het Corvette-programma had de productie-infrastructuur voor composietonderdelen tot stand gebracht. De Cameo Carrier profiteerde in wezen van die investering.
Het resultaat was een drager met gladde zijkanten. Een conventionele stalen trapkast was verborgen in een buitenhuid van glasvezel. De spatborden, de achterklep en de houder voor het reservewiel waren allemaal gegoten uit glasvezel. Ze werden met verborgen bevestigingsmiddelen aan de buitenkant van de pick-upbox bevestigd. Deze aanpak elimineerde de visuele warboel van bouten en scharnieren, waardoor de lijnen schoon bleven.
De achterlichten waren verticaal en liepen rechtstreeks in de carrosserie. Geen chromen randen die de stroom onderbreken. De achterklep werkte op een uniek kabelsysteem. Hij zwaaide naar beneden via kabels die zich terugtrokken door verborgen, veerbelaste katrollen. Het mechanisme was complex. De esthetiek was eenvoudig.
Waarom een vrachtwagen bouwen die op een auto lijkt als je gewoon een auto kunt bouwen? Omdat nut niet lelijk hoeft te zijn. De Cameo Carrier bewees dat glasvezel niet alleen voor sportwagens was. Het was een kostenbesparende maatregel die vormen mogelijk maakte die staal niet aankon. De opening tussen de cabine en het bed bleef bestaan. Het was een compromis tussen technische realiteit en ontwerpwens.
De vrachtwagen heeft het bedrijf niet gered. Dat was niet eens nodig. Het moest gewoon bestaan.
De laatste hoera en erfenis van de Cameo
Molded Fiberglas uit Ashtabula, Ohio, verzorgde alle glasvezelfabricage, dezelfde werkplaats waar de Corvette-carrosserie werd gebouwd. De Cameo Carrier behield die unieke, grimmige esthetiek. Er bestond slechts één kleurenschema: Bombay Ivory met Commercial Red raamaccenten. Het interieur was rood-beige vinyl. Zelfs de binnenmuren van de pick-upbox werden rood geverfd.
Chevy hield de Cameo tot begin 1958 in leven. Goedkoop was hij niet. De prijzen lagen $ 350 tot $ 475 boven de standaard Chevy-pick-ups van een halve ton. De totale productie bedroeg 10.321 eenheden. Ongeveer de helft daarvan verhuisde tijdens het korte lanceringsseizoen van 1955. De aantallen waren niet enorm, maar de impact wel.
De Cameo had geen volume nodig om er toe te doen. Het was een halo. Zie het als het vrachtwagenequivalent van de Corvette voor personenauto’s. Het trok ogen. Het definieerde het merk.
Jordan heeft het duidelijk gezegd. De invloed van de Cameo breidde zich naar buiten uit. Dodge reageerde snel. Ze introduceerden een fleetside-box voor hun modellen uit 1957. Plots werden gladde zijkanten de norm. Alle vrachtwagens volgden. De Cameo begon de trend naar opklapbedden met vlakke zijkanten. Het zette een standaard.
“Natuurlijk was de invloed van de Cameo aanzienlijk. Kort nadat we hem hadden geïntroduceerd, bracht Dodge een pick-up uit met een fleetside-bak [voor 1957], en vanaf dat moment kwamen alle vrachtwagens met gladde zijkanten op de markt.”
Dus de Cameo, die niet in grote aantallen werd verkocht omdat hij een relatief hoge prijs had, zette de trend in de richting van verzonken afhaaldozen in gang.
Chevrolet-vrachtwagens uit 1955
Zie de volgende pagina voor meer informatie over meer Chevrolet-truckmodellen uit 1955.
Voor meer informatie over auto’s, zie:
- Klassieke auto’s
- Musclecars
- Sportwagens
- Consumentengids Zoeken naar nieuwe auto’s
- Consumentengids Zoeken naar gebruikte auto’s
