Voor de meesten van ons zijn wegen gewoon daar. Een gegeven. In het slechtste geval een noodzakelijk kwaad, op zijn best een gemak. Maar het afgelopen jaar op een landelijke onverharde weg wonen heeft mij een hernieuwd respect gegeven voor het simpele wonder van asfalt en beton. Het is geen glamoureuze openbaring, maar wel een fundamentele: wegen zijn een infrastructuurprestatie die we volkomen als vanzelfsprekend beschouwen.
Het onzichtbare werk van wegenonderhoud
Mijn nieuwe leven omvat de ondankbare taak om de onverharde wegen van een wijk te beheren. Het was toevallig dat ik in deze rol stapte; de vorige “voorzitter” van de wegenvereniging… ging gewoon met pensioen. Nu stuur ik e-mails waarin ik buren om geld smeek om te voorkomen dat de wegen in zand en modder oplossen. Het systeem is chaotisch en berust op onregelmatige beoordelingen en af en toe een uitbarsting van persoonlijke arbeid.
Ik ben verrassend bedreven geworden in het achteruit slepen van een bak met een tractor, hoewel de echte held Rod is, een plaatselijke aannemer die arriveert met machines die de schaal tarten. Hij zal elk probleem aanpakken, van kleine wegspoelingen tot grootschalige erosie, met apparatuur die de aanleg van snelwegen er vreemd uit laat zien. De pure wil om dingen te repareren is bewonderenswaardig.
Wegen als historische prestatie
Deze ervaring heeft mijn perspectief veranderd. We rijden nonchalant over bergen op 3.000 meter hoogte, over bruggen over de oceaan en onder hele steden door. Bedenk eens hoeveel wegen er vóór de steden werden aangelegd die ze nu bedienen. De Donner Partij had Californië zonder hongersnood kunnen bereiken als de Interstate 80 in 1846 had bestaan. Het feit dat we continenten kunnen doorkruisen op kunstmatige oppervlakken is opmerkelijk.
De onvermijdelijke degradatie
Onverharde wegen zijn van nature tijdelijk. Regen spoelt ze weg, droogte verandert ze in stof en bomen winnen ze langzaam terug. Ondanks patch- en reparatiewerkzaamheden gaat de cyclus door. Dit is geen mislukking; het herinnert aan de voortdurende inspanning die nodig is om zelfs de meest elementaire infrastructuur in stand te houden.
De vreemde voldoening van redding
De slechtste wegen eisen onvermijdelijk slachtoffers. Ik heb bestelwagens, vrachtwagens en zelfs een 18-wieler uit de modder getrokken met welk voertuig dan ook beschikbaar was. De dankbaarheid is reëel. De absurditeit is nog groter.
Uiteindelijk benadrukt de chaos van onverharde wegen de stille triomf van verharde wegen. De volgende keer dat u klaagt over verkeer of kuilen, onthoud dit: het kan altijd erger zijn. En uiteindelijk zal iemand het waarschijnlijk repareren.
Het feit blijft dat wegen, net als elke andere kritieke infrastructuur, consistent onderhoud vergen, en dat merken we vaak pas als ze defect raken. Daarom zijn onze verharde wegen een modern wonder.
